Alsof december niet zou bestaan

Zo is het zomaar meer dan een maand stil op dit blogje. Met het gebrek aan de luisterpaal favoriet is het alsof december in mijn blogwereldje niet zou bestaan, maar dat doet het wel hoor, alleen is even de interesse voor het posten op dit blogje weg. Toch heb ik de 3voor12 luisterpaal afgelopen maand wel bekeken, en ook wel iets geluisterd. Maar voor luisteren hoef je niet echt meer te doen dan niet je vingers in je oren te houden.
Er over schrijven vergt juist wat van die vingers, en natuurlijk ook iets van wat die vingers aanstuurt. Soms is het zo dat wat die vingers aanstuurt tot stilstand lijkt te zijn gekomen. Of het toeval is dat dat nu in december is weet ik niet, maar het manifesteert zich in bijna de hele breedte. Veel van mijn leven is onzichtbaar vanaf dit blogje, en dat is prima zo, maar een en ander deelt momenteel de stilstand die dit blogje kent. Geen nieuw fenomeen, zelfs kenmerkend voor mijzelf dat zulke stilstand zich in de breedte voordoed. Niettemin wordt die stilstand altijd weer overwonnen, wordt het weer luidruchtig in de breedte, gaan er belletjes rinkelen, worden vingers in gang gezet en gaat het geheel dat ik ben weer draaien.
En laat dit postje nou net een aanzet zijn, mooi om december af te sluiten. Dagen worden weer langer, niet warmer helaas, maar voorbij de duisternis gloort het licht laten ik maar zeggen. En in de tussentijd geniet ik van winterse plaatjes zoals Emily Jane White’s Victorian America en de andere muziek die de stilte vult.
December bestaat gelukkig wel dus, enigzins in stilte, met de nodige ongewenste en gewenste afleidingen. Een winterslaap lijkt op sommige momenten verleidelijk, maar niks is minder erg als dat het leven aan je voorbij gaat eigenlijk. In de stilte van de slaap bevindt zich uiteindelijk ook niet de muziek die het leven mooi maakt.

Dus verwacht in januari weer een Luisterpaal Favoriet, want ook 2010 zal zo z’n pareltjes gaan krijgen vermoed ik zo.