Sophie’s luisterpaal favoriet
27 oktober 2009
Emily Jane White – victorian america
Weinig doet deze plaat herinneren aan Dark Undercoat, de debuutplaat van Emily Jane White. Bescheidenheid lijkt Emily’s nieuwe credo te zijn, het is aan de luisteraar om te beslissen of dat een gebrek is of simpelweg een ander gezicht oplevert van Emily’s muzikale kunsten. Piano, strijkers, drum en zelfs haar kenmerkende gitaarspel van nummers zoals Dagger en Blue kenmerken zich wel op een andere manier en maken vaker plaats voor een akoestischere insteek waarbij de teksten je ook nog eens minder laten meeslepen. Hoewel opener Never Dead je nog anders zou doen vermoeden hoor, nummer 2 Stairs bewijst ook nog weinig behalve dat ze haar stem iets anders aanslaat misschien.
Maar je zou bijna gaan denken dat ik als luisteraar behoorlijk teleurgesteld ben in deze plaat. Ware het niet dat ik Emily hier in Nijmegen live heb zien spelen, zonder begeleiding van piano of strijkers. Daar op dat podium kwam ze heel ingetogen over, zoals ze nu ook op Victorian America klinkt bijna. Victorian America groeit ook met elke luisterbeurt, dat zeker.
Wat wel opvalt is dat ze meer over vrouwen zingt, wat me doet denken aan Marissa Nadler, en dat …dat doet mij persoonlijk wel vreugd. Vooral zo’n nummer als Liza waar ze haar ingetogenheid ook wel weet te ontstijgen weet een liefdevolle snaar bij me te raken. Hoogtepunt van de ingetogenheid is echter het nummer wat daarop volgt, The Raven, zeven minuten lang laat Emily zich van haar meest ingetogen en klassieke folk kant zien. Conclusie is dat de mensen die in Emily een nieuwe ster aan het firmament zagen aan de zijde van Alela Diane zouden nog wel eens teleurgesteld kunnen zijn. Wie Emily live heeft gezien en haar ingetogenheid weet te waarderen, daar van weet te genieten kan zich wederom aan Emily Jane White’s stem en gitaarspel verheerlijken. Waar ik dan zit, nou ik wik en weeg nog even, maar aangezien Laura Gibson nog ingetogener weet voor te komen dan Emily op Victorian America heb ik weinig reden Emily dit keer aan me voorbij te laten gaan. Ik ga lekker genieten, het blijft wel Emily Jane White, en ik zou er weer persoonlijk voor zorgen dat ze in Nijmegn komt spelen. Of dat laatste dit keer nodig is? Ik hoop eigenlijk van niet, maar gelukkig zal ik nog altijd Emily uit mijn stereo kunnen laten schitteren, of dat nou Dark Undercoat of Victorian America is, schitteren doet ze.
