Ik mis je niet, Lowlands!

Tien jaar geleden was ik daar voor het eerst, net 17, met een groepje leeftijdsgenootjes waarvan ik de meesten niet echt kende, crowdsurfen mocht nog, en met dranghekken in het publiek werd het jaar daarop pas een start gemaakt. A Campingflight to Lowlands Paradise, het is na die editie van 1999 nog drie keer mijn thuis geweest voor 4 dagen in augustus, en daarna nooit meer. Dus ik ben er dit jaar weer niet bij. Daardoor kan ik het gevoel dat mijn tweede Lowlands ervaring in 2000 onevenaarbaar is heerlijk in stand houden. Ik was geen groentje meer, en was daar met een groepje waarvan ik de meesten ook niet kende, maar wat was het waanzinnig. Tegen ‘t meisje aangedrukt staan waar ik stapelverliefd op was terwijl Chino Moreno boven je hangt te schreeuwen, hijgen, zweten, kwijlen. Nee dat Deftones concert op die Lowlands editie valt niet te evenaren, en daarmee dus voor mijn part geen enkele andere LL-editie. De twee keer daarna konden niet op tegen 2000, mijn stapelverliefdheid bracht geen liefde, en de editie 2002 waar ik met m’n toenmalige vriendin was was ook gelijk de minst interessante Lowlands uit mijn historie. In 2003 had ik geen vriendin meer en was ik niet op Lowlands, en de jaren daarna dus ook niet meer.

In die jaren is veel veranderd en ben ik zelfs ongeïnteresseerd geraakt in festivals, te duur, zwakke line-ups naar mijn smaak en bovenop dat alles had het camperen voor mij haar aantrekkelijkheid verloren. Lowlands is vroeger geworden voor mij, ik ben oud wil dat zeggen. Mijn Lowlands ervaring van 1999 hebben de meeste LL-gangers waarschijnlijk niet meegemaakt, net als dat jaar gaan er natuurlijk duizenden tieners zoals ik toen voor het eerst daarheen. Inmiddels is nü-metal al jaren passé, is een open Dommelsch ingeruild voor een Grolsch-tent en heb je tentjes die zichzelf opzetten, het is zo wonderlijk. Of ik het nog zou beschrijven als een tweede thuis zoals ik ooit deed, tegenover het meisje waarmee ik een kwartier lang heb staan kussen op hockeytoernooi, 2 maanden vóór de 2001 editie is dus hoogst onwaarschijnlijk. Hockey speel ik niet meer, en uit mijn nek lullen over Lowlands alvorens ik iemand kus doe ik ook niet meer.

Betekent dit dat mijn Lowlandstijd geweest is? Ja eigenlijk wel. Als ik bijvoorbeeld volgend jaar op Lowlands ben is dat iets heel anders, al zal heel veel me doen herinneren aan vroeger. En ja de kans bestaat dat volgend jaar camperen weer veel aantrekkelijker is, de line-up nog wel matig zal zijn en het hele festival gebeuren me maar weinig doet. Waar ik het dan van moet hebben, van degene met wie ik er ben, zoals in 2000. Het gaat uiteindelijk niet om de muziek maar om de gezelligheid schijnt zo’n aloud festivalcredo te zijn, wat ineens in me opkomt. Of het nu liefde of stapelverliefdheid is, het maakt Lowlands magisch, tenzij zoals in teleurstellend 2002 in mijn geval sprake is van een (ex-)geliefde die niet van grote groepen mensen houdt en festivalvreemd is. Dus ja magisch met een kanttekening wat betreft degene voor wie die liefde er is. Dit jaar kijk ik nog lekker van de zijlijn hoe de liefde zich vertaalt in ‘ik mis je‘, en bereid ik me alvast voor op de generatieschok die me volgend jaar staat te wachten. Het ‘ik mis je‘-gevoel is trouwens een van de mooiste gevoelens, wil ik nog even vermelden. Ja ik mis m’n ♥, en wie weet word ik dan na 8 jaar weer herenigd met Lowlands dat niet meer is zoals het was. Gelukkig ook maar, anders zou er de afgelopen jaren voor niets zoveel veranderd zijn in mijn Lowlands-loze leven.