19 januari 2010
Een dagje te laat, maar gelukkig niet te laat om mijn laatste luisterpaal favoriet hier te gaan verheerlijken. Dit keer is het namelijk een geliefd artieste, Laura Veirs. Net als met Emily Jane White, ben ik wel kritisch, juist omdat ze iets hoog te houden heeft bij mij. Zoals het hoort met een nieuw album ligt het accent iets anders, en met July Flame doet Laura Veirs zichzelf op geen enkele wijze tekort door het accent dat deze plaat heeft gekregen. July Flame heeft een aantal opvallende liefdesverklaringen. Nummers als Little Deschutes, July Flame en When You Give Your Heart to Me roepen erom iemand te laten weten dat je zielsveel van haar houdt. Laura maakt dus nog altijd geweldige dreampop, want op het moment is dé persoon om mijn liefde aan te verklaren niet in mijn leven, maar Laura’s nummers doen mij wel daarvan dromen. Hoogtepunt daarvan is het nummer When You Give Your Heart to Me. Dan vergeet je even dat je niemand hebt om je hart aan te geven, en wil je je hart geven aan wie Laura haar geeft. July flame is door dit soort liedjes misschien zelfs ook warmer dan vorige plaat Saltbreakers, de achtergrondzang laat nummers als I Can See Your Tracks en Carol Kaye in elk geval soulvoller overkomen. Terwijl I Can See Your Tracks een nummer is waarin een afscheid van een geliefde wordt genomen, door de sporen uit te wissen.
4 januari 2010
Het nieuwe jaar begint niet geheel overtuigend, daarom een plaat die al sinds voor 1 januari op de luisterpaal stond. Hoewel niet het gehoopte pareltje weet Scary Mansion met dit veelzijdige album toch echt wel indruk te maken. Leah Hayes laat zich muzikaal lekker gaan in ritmische en aanstekelijke nummers als opener ‘no law‘, terwijl ze in een nummer als ‘mighty’ zich van een gevoelige kant laat zien. Ondanks dat de veelzijdigheid vooral in de muziek zit sluit Leah’s stem zowel aan op de rustige als vlotte ritmische muziek. Het is geen krachtige volle stem, maar absoluut een stem die de aandacht wel vast weet te houden, en de muziek van extra karakter voorziet. Prima luistermuziek eigenlijk om met je hoofd met de maat bij mee te knikken, en af en toe de ogen even bij te sluiten en de teksten tot je door te laten dringen. De video hier beneden laat ook nog eens zien dat Scary Mansion live een intieme folk ervaring kan zijn.
Zo is het zomaar meer dan een maand stil op dit blogje. Met het gebrek aan de luisterpaal favoriet is het alsof december in mijn blogwereldje niet zou bestaan, maar dat doet het wel hoor, alleen is even de interesse voor het posten op dit blogje weg. Toch heb ik de 3voor12 luisterpaal afgelopen maand wel bekeken, en ook wel iets geluisterd. Maar voor luisteren hoef je niet echt meer te doen dan niet je vingers in je oren te houden.
Er over schrijven vergt juist wat van die vingers, en natuurlijk ook iets van wat die vingers aanstuurt. Soms is het zo dat wat die vingers aanstuurt tot stilstand lijkt te zijn gekomen. Of het toeval is dat dat nu in december is weet ik niet, maar het manifesteert zich in bijna de hele breedte. Veel van mijn leven is onzichtbaar vanaf dit blogje, en dat is prima zo, maar een en ander deelt momenteel de stilstand die dit blogje kent. Geen nieuw fenomeen, zelfs kenmerkend voor mijzelf dat zulke stilstand zich in de breedte voordoed. Niettemin wordt die stilstand altijd weer overwonnen, wordt het weer luidruchtig in de breedte, gaan er belletjes rinkelen, worden vingers in gang gezet en gaat het geheel dat ik ben weer draaien.
En laat dit postje nou net een aanzet zijn, mooi om december af te sluiten. Dagen worden weer langer, niet warmer helaas, maar voorbij de duisternis gloort het licht laten ik maar zeggen. En in de tussentijd geniet ik van winterse plaatjes zoals Emily Jane White’s Victorian America en de andere muziek die de stilte vult.
December bestaat gelukkig wel dus, enigzins in stilte, met de nodige ongewenste en gewenste afleidingen. Een winterslaap lijkt op sommige momenten verleidelijk, maar niks is minder erg als dat het leven aan je voorbij gaat eigenlijk. In de stilte van de slaap bevindt zich uiteindelijk ook niet de muziek die het leven mooi maakt.
Dus verwacht in januari weer een Luisterpaal Favoriet, want ook 2010 zal zo z’n pareltjes gaan krijgen vermoed ik zo.
23 november 2009
A Place to Bury Strangers – exploding head
Ik wist al een week geleden, dit zou ‘m worden, ‘A place to bury strangers’. Openingsnummer ‘It is nothing‘ knalde me tegemoet bij de eerste luisterbeurt, altijd een goed teken, denk ik graag. En dat was het dus ook. Nu heb ik natuurlijk wel een zwak voor postpunk muziek met shoegaze flarden, maar ‘A place to bury strangers’ is ook werkelijk een band met talent. Een middelmatige postpunkbandje zou ook echt niet op de 3voor12 luisterpaal terechtkomen. ‘Exploding head‘ is kortgezegd de ultieme soundtrack voor al je achtervolgingsdromen. Die worden daarmee ook stukken interessanter en spannender. Heerlijke muziek om mee weg te rennen dus, nu is ‘t veel te koud om buiten te gaan rennen vind ik zelf dus ren ik rondjes in mijn hoofd bij elk nummer van ‘exploding head‘. Het tempo zit er lekker in bij deze gasten uit Brooklyn, en ondanks dat de stem van Oliver Ackermann minder authentiek postpunk aandoet, hij moet nou eenmaal mee met dat tempo, is het de stem voor de muziek die de heren maken. Van de andere kant komen klassieke postpunk elementen veelvuldig terug en doet het ritme uiterst shoegazig aan, maar allemaal zo dat je er niets op valt af te geven zoals bij stadgenoten The Pains of Being Pure at Heart. Dus ik ga maar eens naar de debuutplaat van APtBS luisteren, eens uitvinden of ik daar ook zo positief over denk.
9 november 2009
Felix – you are the one I pick
Kalmpjes kabbelt Felix door ‘you are the one I pick‘, geen pieken geen dalen, luistermuziek op z’n Brits. Daar komt het op neer. Met titels als ‘ode to the marlboro man‘, ‘I wish I was a pony‘ en ‘what I learned from TV‘ verwacht je geen zware ritmes, geen ruige zanglijnen. Je krijgt een luchtige middag in een park waar een vriendin je een vrolijk verhaal vertelt, met donkere kantjes die zo niet doordringen want het is allemaal zo luchtig en ontspannen. Vooral opener ‘death to everyone but us‘ is met haar pianoriedeltjes en de huppelende Britse stem van Lucinda Chua ideaal om je gedachte even van serieuze zaken af te houden. Het leven is al ernsitg, waarom het zo ernstig laten klinken als je Lucinda Chua heet en vrolijk kan klinken terwijl je ernstig bent. Je aandacht er bij houden is wel een voorwaarde, want voor je het door hebt zijn er al drie liedjes voorbij gekabbeld. Dus doe vooral niks anders terwijl je naar Felix luistert. Felix is het waard om al je aandacht te hebben, niet omdat het groots is, diepere lagen heeft, of spannend is. Zet het volume iets hoger en luister naar die piano waar Lucinda’s stem doorheen stroomt en dan begrijp je waarom je je aandacht niet mag verliezen. Een verhaal dat boeit, dat prikkelt, dat vraagt om nog eens en nog eens vertelt te worden, zo luchtig en vrolijk en eerlijk. Laat je gewoon eens heerlijk voorlezen en kabbel lekker mee.
27 oktober 2009
Emily Jane White – victorian america
Weinig doet deze plaat herinneren aan Dark Undercoat, de debuutplaat van Emily Jane White. Bescheidenheid lijkt Emily’s nieuwe credo te zijn, het is aan de luisteraar om te beslissen of dat een gebrek is of simpelweg een ander gezicht oplevert van Emily’s muzikale kunsten. Piano, strijkers, drum en zelfs haar kenmerkende gitaarspel van nummers zoals Dagger en Blue kenmerken zich wel op een andere manier en maken vaker plaats voor een akoestischere insteek waarbij de teksten je ook nog eens minder laten meeslepen. Hoewel opener Never Dead je nog anders zou doen vermoeden hoor, nummer 2 Stairs bewijst ook nog weinig behalve dat ze haar stem iets anders aanslaat misschien.
Maar je zou bijna gaan denken dat ik als luisteraar behoorlijk teleurgesteld ben in deze plaat. Ware het niet dat ik Emily hier in Nijmegen live heb zien spelen, zonder begeleiding van piano of strijkers. Daar op dat podium kwam ze heel ingetogen over, zoals ze nu ook op Victorian America klinkt bijna. Victorian America groeit ook met elke luisterbeurt, dat zeker.
Wat wel opvalt is dat ze meer over vrouwen zingt, wat me doet denken aan Marissa Nadler, en dat …dat doet mij persoonlijk wel vreugd. Vooral zo’n nummer als Liza waar ze haar ingetogenheid ook wel weet te ontstijgen weet een liefdevolle snaar bij me te raken. Hoogtepunt van de ingetogenheid is echter het nummer wat daarop volgt, The Raven, zeven minuten lang laat Emily zich van haar meest ingetogen en klassieke folk kant zien. Conclusie is dat de mensen die in Emily een nieuwe ster aan het firmament zagen aan de zijde van Alela Diane zouden nog wel eens teleurgesteld kunnen zijn. Wie Emily live heeft gezien en haar ingetogenheid weet te waarderen, daar van weet te genieten kan zich wederom aan Emily Jane White’s stem en gitaarspel verheerlijken. Waar ik dan zit, nou ik wik en weeg nog even, maar aangezien Laura Gibson nog ingetogener weet voor te komen dan Emily op Victorian America heb ik weinig reden Emily dit keer aan me voorbij te laten gaan. Ik ga lekker genieten, het blijft wel Emily Jane White, en ik zou er weer persoonlijk voor zorgen dat ze in Nijmegn komt spelen. Of dat laatste dit keer nodig is? Ik hoop eigenlijk van niet, maar gelukkig zal ik nog altijd Emily uit mijn stereo kunnen laten schitteren, of dat nou Dark Undercoat of Victorian America is, schitteren doet ze.
Wacht nog een dagje, ik ben namelijk net terug gekomen op het voornemen dit keer geen favoriet te hebben. Ik ben namelijk net aan het luisteren naar mijn favoriet, en hoewel ik nog niet meer dan een half liedje geluisterd heb, ben ik er zeker van dat het mijn favoriet is. Alleen is het wel zo degelijk om al die liedjes van die favoriet te beluisteren. Daarom maak ik lekker pas morgen mijn luisterpaal favoriet bekend, en geniet ik tot die tijd nog even extra.
Tot morgen!
Er zijn conflictdeskundigen die zeggen dat een conflict pas zal eindigen als een van de twee partijen in een conflict de andere partij heeft vernietigd. Het conflict in Afghanistan, waarvan ik me afvraag waar het nog om gaat, is een conflict wat je liever niet die kant op ziet gaan. Het Nederlandse parlement heeft een moedig besluit genomen door tegen de peer-pressure van de VS en de NAVO te zeggen dat ze geen militaire aanwezigheid meer willen in Uruzgan, en het liefst nergens meer in Afghanistan. Of zij tot dat besluit zijn gekomen na het zien van de Rethink Afghanistan serie van Brave New Films, onderdeel van de Brave New Foundation, betwijfel ik. Maar mochten ze dat nog willen help ik ze hier een handje, ook de parlementariërs die menen dat soldaten een doelloze missie opzadelen een goede zaak is kunnen er nog heel wat van opsteken. Het is ook aan ieder ander betrokken mens aan te raden deze serie te bekijken, ik heb maar één waarschuwing, sommige beelden kunnen als zeer schokkend worden ervaren en zijn ongeschikt voor kinderen. Dat is wel even nodig erbij te zeggen. De serie bestaat uit de volgende zes delen:
- deel 3 The Cost of War
- deel 4 Civilian Casualties
- deel 5 Women of Afghanistan
- deel 6 Security
Ne het zien van alle delen ga je je snel een beeld vormen van de oorlog en ‘wederopbouwmissie’ zoals we dat hier in Nederland schijnen te noemen, welke nogal ongunstig afsteekt. Dan is het hele Afghanistan verhaal waarschijnlijk nog niet eens helemaal verteld en ontbreken meerdere invals hoeken wil je een evenwichtig beeld krijgen. En zijn de sprankjes hoop voor het Afghaanse volk die er nu ergens wel zijn niet eens aan bod gekomen. Wat deze serie wel aanlevert zijn zo goed als alle redenen om Afghanistan militair te verlaten, voor zowel de NAVO en de VS. De redenen om er te blijven worden er ook niet rooskleuriger om.
Terugtrekking van alle militaire gevechtseenheden uit Afghanistan is uiteindelijk maar één van de stappen die nodig zijn. Het voorkomen van een burgeroorlog door vredesoverleg met Taliban en andere binnenlandse partijen zullen met een aanvaard compromis moeten komen. Daarbij horen ook afspraken over terrorismebestrijding, bijvoorbeeld dat de Taliban zich inzet internationale terroristen te weren. Nou zijn de Taliban geen lieverdjes maar dat zijn de mannetjes in het huidige Afghaanse parlement ook niet en daar worden ook gewoon zaken mee gedaan. De verantwoordelijkheid van de ontwikkeling van Afghanistan ligt bij de Afghanen zelf, waar wel aan bijgedragen mag worden is herstel van door internationale troepen aangerichte schade. Wat zorgelijk blijft is de mensenrechtensituatie van vrouwen, nu mooi op papier maar geheel niet beter voor de gemiddelde vrouw in Afghanistan. Daarvoor zal de VN zich in moeten zetten en uiteindelijk de Taliban en andere vrouwonvriendelijke mannenorganisaties in Afghanistan moeten overtuigen en gaan benaderen als partners.
Er valt nog zo veel meer te zeggen over wat er nodig is en waar rekening mee gehouden moet worden om terugtrekking uit Afghanistan acceptabel te maken. Zo veel dat ik mij daar niet aan ga wagen, die taak ligt bij regeringsleiders binnen de NAVO, de VN en alle andere spelers in Afghanistan. Niettemin is het belangrijk dat de boodschap van Rethink Afghanistan onder de gewone mensen wordt verspreid, want hoe meer je er van weet hoe beter je er een mening van kan vormen. Het hebben van een geïnformeerde mening is al veel meer dan je afzeidig houden van een conflict dat niet mag eindigen in verdere vernietiging van Afghanistan.
12 oktober 2009
The Black Heart Procession – six
Als je heerlijk vrolijk bent ga je hiernaar luisteren en besef je je dat je vrolijkheid niet iets vanzelfsprekends is. Vrolijk is de muziek op six namelijk niet, maar het laat je ook verre van onberoerd. Niet dat het Meeslepend is, afgezien van de ingetogen hartstochtelijke opener When you finish me. Het had er om gespannen of er was weer geen favoriet geweest deze week, maar toen viel me binnen dat in een eerdere luistersessie deze plaat toch wel was blijven hangen, misschien wel vooral vanwege de opener. De andere nummers komen niet zo makkelijk terug op dat niveau, maar wanneer Heaven and hell zich aankondigd met de tonen van een orgeltje doet dat mijn orgelliefhebbende hartje wel iets harder kloppen. Niet dat de muziek van deze heren ook maar in de buurt komt van wat The Organ presteerde met hun orgel-deuntjes, maar niettemin is het orgeltje mooi op haar plek in hemel en hel. Het tempo ligt lekker laag, het doet me luisteren, juist luisteren en dat is wel een prestatie op tussen zo’n karig luisterpaal-aanbod. Van The Black Heart Procession had ik al eens gehoord, maar nog nooit had ik dus geluisterd, maar daartoe zijn ze dus wel in staat. Terwijl ik nu luister naar six laat ik me meevoeren naar de donkere kant van mijn zieltje, zelfs verder in de duisternis dan Tom Waits het weet te brengen. De vergelijking met Waits ligt nogal op de loer, maar waar Waits teksten een duistere fantasiewereld laten zien, brengt The Black Heart Procession de duisternis van je hart naar voren waarin minder plaats is voor fantasie. Dat is geen tekortkoming, totaal niet, want het hart kent veel eerlijkheid, en dat weet ik wel te waarderen. Wanneer je ook maar een beetje liefdesverdriet hebt gekend kan je je zondermeer inleven in de teksten op six, tenminste als je de muziekstijl ook weet te waarderen, en dan gaan zulke liedjes toch net wat meer leven. Dat is de kracht van six, het laat je voelen dat je leeft, zoals vrolijkheid dat ook doet, maar dan op een ander plekje in je hart.
Vandaag door gebrek aan interessante kandidaten op de luisterpaal geen favoriet om aan te prijzen. Dat risico hoort er helaas bij, volgende keer beter!
Wel kan ik melden dat ik vol verwachting uitkijk naar de release van You Say Party! We Say Die!’s derde album ‘XXXX’ welke morgen uitkomt op Paper Bag Records. Zonder deze plaat beluisterd te hebben weet ik zeker dat dit Canadese bandje weer een juweeltje op de wereld heeft gezet, welke ik vol trots aan mijn collectie toe ga voegen. Ookal ben ik waanzinnig bevooroordeeld ga ik daar zeker een recensie van hier op m’n blog zetten, heb ik ook eens iets anders om over te schrijven.
Dus, tot volgende keer.
